Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010


(Pedro Mairal-εκδ.ΠΟΛΙΣ)

Το διάβασα στο όμορφο νησί της Σύρου, όπου εξέπνευσε η άδειά μου, και συγκλονίστηκα.
Είχα άπλετη ησυχία και ελεύθερο χρόνο, για να το απολαύσω. Και για να σκεφτώ.
Και για να πω στον εαυτό μου, ότι δεν μπορεί να γίνουν και σε μας αυτά τα πράγματα, να τον καθησυχάσω, για να μπορέσω να κοιμηθώ το βράδυ.
Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, μια πολιτική αλληγορία για την τρομακτική κρίση της Αργεντινής, που τελικά ξεσπά και σαρώνει στο διάβα της τα πάντα. Μια ιστορία για την έρημο, για τη φωνή της ερήμου, που αφηγείται με έναν παράξενο κυνισμό την κατάντια της ίδιας της ανθρωπότητας.
Η ηρωίδα είναι μια νέα κοπέλα 23 ετών, η Μαρία που αφηγείται την ιστορία της, και μέσα από αυτήν την τραγική ιστορία της χώρας της.
Από τη μια μέρα στην άλλη, η Μαρία χάνει τη δουλειά της, το ηλεκτρικό κόβεται-αφού η αργεντινέζικη ΔΕΗ είχε πουληθεί σε ιδιωτικές εταιρείες-οι υπολιγστές αντικαθιστώνται από γραφομηχανές, οι εκπομπές στην τηλεόραση προβάλλονται με διακοπές λόγω περικοπών. Η «Κοσμοχαλασιά» (κάτι σαν τη δύναμη του κακού) ερημώνει όλες τις πόλεις, διαλύει κάθε ίχνος πολιτισμού. Οι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους και όσα κτήρια έχουν μείνει όρθια γίνονται φρούρια, ενώ η τροφή διανέμεται με συσσίτιο-κάτι που συνέβη πράγματι στην Αργεντινή. Βιτρίνες σπάνε, οι δρόμοι γεμίζουν πτώματα. Και η Μαρία εισέρχεται σταδιακά στη βαρβαρότητα.
«Αν η ιστορία μιας χώρας γυρνούσε πίσω στην εποχή της γέννησής της», αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, «αν μια πόλη ολοένα μίκραινε και γινόταν ένα μικροσκοπικό χωριό και μετά ένα βοσκοτόπι, πώς θα μπορούσε κανείς να επιβιώσει;»
Ακόμα δεν το έχω τελειώσει, το διαβάζω σιγά-σιγά και το σκέφτομαι συνέχεια.
Λες να μας πάρει κι εμάς η «Κοσμοχαλασιά»; Λες να πάρει τον κόσμο ολόκληρο;

- Copyright © Touareg Blue -